"روستای سپید بر روی سدی بلند"
ایزیس(الهه ی مصر)
ای شکوفه ی این وادی(دره)
و ای روح کنانه(مصر)
هرگزپیرنشده ای وهرگز پیری
درگیجگاهت رخنه نکرده
هرگز کودکی ات را فرو نبرده ای
و هنوز در قلب تشنه ات،
شوق دیدار معشوق است
وحسرتی است براین خرمی ات
ومیلی است در این آغوش کشیدن
الهه ی مصر ایزیس گریه نکن
معشوق باز گشته
این معشوق با آتش عشق دیرینه
بازگشته
معشوق بازگشته
تااین سخاوتمندی را بپراکند
وخاک بی حاصل را رها کند
و آنرابسوی این دریای خروشان براند
و دریا هر روزه با این خاک بکر
ودر خلوتهایشان،می آمیزد
پس بیداری(این عشق)،
در روان خاک آهسته رخنه می کند
و در آمیزش این عشق می لرزد
و می زاید
هر سرسبزی را،وسخاوتمندی خاک
فروهشته می گردد
و همهمه های این عشق
در صنوبرهای خاک می پیچد
در هنگامه ی عشق بازی نسیم با
خاک...
ملک عبدالعزیز 1921م.طنطای مصر
ترجمه:زهره
